کلبه‌ی کلمات

امروز هوا خیلی خوب بود. خنکایی که تن آدم را نوازش می‌کرد و روحیه می داد.

امشب باید بخش بعدی بیژن و منیژه را آماده می کردم اما فرصت نیافم. گفتم با دوستان عزیزم

همینجوری گپی بزنیم.

مقید بودن به نوشتن خیلی کمک می کنه به تسلط و مهارت در نوشتن. جایی خواندم که خیلی

از نویسندگان بزرگ در روزنامه ای جایی متعهد بودند که مطلب بفرستند. خیلی از داستانها

ستونی از یک روزنامه بوده مثلا.

نوشتن واقعا شفای درون آدمه. عقده ها و حرف های توی دل مانده را که آدم شاید نتونه

به کسی بگه می تونه با جامه ی کلمات عرضه کنه و یه جوری حرفش رو بزنه.

هر کس احساس می کنه که حرفی داره برای گفتن میره سمت هنر.

درست نوشتن و خوب نوشتن هم هنری متعالی هستش. یکی با نقاشی یکی با موسیقی یکی

با فیلم یکی با شعر و ... اون حرف توی دلش رو می زنه.

ما هم این جا برای دوستان عزیزتر از جان حرف می زنیم.