کلبه‌ی کلمات

به روزگار عزیزان که یاد می‌کنمت
علی‌الدوام نه یادی پس از فراموشی
در کلیات جستجو کردم، در حواشی گنجور گشتم، کسی درباره‌ی این بیتِ سعدی چیزی ننوشته‌بود. مشکل، "به روزگار عزیزان" است. من گمان می‌کنم حرف "به" قبل از روزگار عزیزان، برای قسم به‌کارگرفته شده است؛ یعنی به عمر و روزگار عزیزانم قسم.

قسم می‌خورد که من همیشه به یادتم. منحنیِ به‌یادِتوبودنم، پیوسته است و رخنه‌ای ندارد.
رخنه و بریدگی، یعنی، زمانی هرچند خیلی کوتاه اتفاق بیفتد که فراموشت کرده‌باشم، سپس دوباره به یادت بیاورم؛ نه چنین رخنه‌ای رخ نداده است عزیزم.
عزیزم! من همیشه به یادتم، یک لحظه و یک آن، از فکر و خاطر تو غافل نیستم.