این یک دو سه روزه نوبت عمر گذشت

چون آب به جویبار و چون باد به دشت

هرگز غم دو روز مرا یاد نگشت

روزی که نیامدست و روزی که گذشت

.

حکیم عمر خیام (رباعیات، فروغی و غنی، اساطیر، ص ۶۹)